Bir olimpiyat daha geride kaldı. Atina’da 108 yıl sonra tekrarlanan olimpiyat oyunları Yunanistan’a finansman boyutuyla belki pahalıya mal oldu ama, örgütlemedeki başarı nedeniyle getirdiği artı puanlar açık. Anımsanacağı gibi, olimpiyat oyunlarını İstanbul’da düzenlemek için biz de birkaç kez aday olmuştuk. Bu işe içtenlikle inanmış tek kişi galiba Sinan Erdem’di. O fikrin Sinan Erdem’le birlikte uzaklaştığını düşünüyorum. Erdem’i ve çabalarını burada bir kez daha anmak isterim.

Atina olimpiyatlarına damgasını vuran olay, doping oldu. Doping olgusu öteden beri biliniyordu, ama daha önce hiçbir olimpiyatta böylesine ciddiye alınmamıştı. Bu kez doping nedeniyle birçok sporcu yarışmaya katılamadı, madalya iptalleri bile oldu.

202 ülkeden 11 bin sporcunun katıldığı olimpiyatlarda Türkiye başarılı mıydı ? Büyük çoğunluğu gençlerden oluşan 70 milyonluk bir ülke yalnızca 10 madalya alabilmesinin yanısıra en azından, tahminlerin, umutların gerisinde kaldığı için başarısız sayılmalı. Spordan sorumlu bakan bile başarısızlığı kabul etti. Umutlarımız Süreyya Ayhan, Şule Şahbaz doping denetimine takılarak Atina oyunlarının dışında kaldılar. Elvan Abeylegesse 5000 ve 1500 m.lerde bekleneni veremedi; ata sporu olduğu söylenegelen güreşte de beklediğimizi bulamadık.

Yalnızca 10 dalda katılabildiğimiz yarışlardan beş dalda alabildiğimiz madalya sayısı 3 altın, 3 gümüş, 3 bronz olmak üzere toplam 10. Kazanılan madalyalar hep gencecik sporcuların bireysel yetenek ve çabalarına dayalı. Takım sporlarında kaybolduk. Sözümona çok iddialı olduğumuz futbola, basketbola ne oldu ? Öteki takım sporlarında neredeyiz ? Güreşimize nazar mı değdi ? (!) Bu soruları aslında bütün spor dallarına yaygınlaştırabiliriz. Sporu futbol maçlarını seyredip, argo deyişle, geyik muhabbetine indirgedikçe daha iyi sonuçlar alınması beklenmemeli.

Görüldüğü gibi, sağlanan başarılar bireysel; takım oyunlarını beceremiyoruz, çünkü örgütlenemiyoruz. Örgütlenme eksikliğinin geri kalmışlığın göstergelerinden biri olduğunu gözardı etmeyelim. Daha önceki olimpiyatlarda aldığımız madalyalar da yine, çoğu güreşte olmak üzere hep bireysel spor dallarıyla ilgiliydi. Sporu yaşamın ve eğitimin bir parçası haline getirmedikçe başarı ancak bireysel pırıltılardan ibaret kalıyor.

Genç nüfusumuzu çağdaş düzeyde eğitip yetiştiremiyoruz. Başımıza gelenler aydınlanıp çağdaşlaşamamaktan. Yetersiz okul eğitimine ek olarak, ev-okul-dersane üçgeninde sıkışıp kalan gençler kendilerini o cendereden, giriş sınavı yarışı baskısından kurtarıp spor etkinliklerine zaman ayıramıyorlar; kısacası, kendileri sporun bir parçası olamıyorlar. Çağdaş toplum olabilmek için önce çağdaş eğitim gerektiğini belki bir gün kavrarız.

Anlaşılıyor ki, spor için okullardan hayır yok. Kulüplere gelince… Büyük kulüpler için spor yalnızca futbol; öteki spor dalları üvey evlat konumunda… Bu durumda sporu geliştirmek üzere devlete düşen görevler var. Kısacası “sporu planlamak” şeklinde tanımlayabiliriz bunu. Özellikle amatör spor dallarını yurdun çeşitli bölgelerine bir plan çerçevesinde dengeli olarak dağıtıp oralarda yeşertmek… Kurulacak uzmanlık kulüplerini desteklemek… Parasal kaynak, yeni yasanın verdiği sponsorluk olanaklarıyla da sağlanabilir. Yıllar önce yüzmede yaşadığımız Adana deneyini anımsatalım. Adana’da yapılan bir yüzme havuzu Adanalı gençleri İstanbul’dakilerle yarışır duruma getirmiş, hattâ rekorlar düzeyine çıkarmıştı.

Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü böyle bir örgütlenmeyi başarabilir mi dersiniz ? Başaramazsa, Pekin olimpiyatlarında da durum bugünkünden farklı olmaz.