Fransız Mimarlık Yasası, “Mimarlık kültürün bir ifadesidir.” diye başlıyor. Kültür ve sanat ülkesi Fransa’nın bir yasasının böyle başlaması doğal; özellikle de mimarlığı güvence altına almak üzere hazırlanmış bir yasa ise… Fransa kültürüne önem veren, çeşitli sanat dallarının, akımların, üslupların yeşerdiği bir ülke. XX. yüzyılın başlarında önce Art Nouveau, sonra Art Deco akımları… Ardından betonarmenin babası sayılan Auguste Perret ve Modern Mimarlık’ın öncülerinden Le Corbusier’nin kuram ve uygulamaları… Bütün bunlar XX.yy’ın özellikle ilk yarısında Fransız mimarlığının gelişmesinde etkili oldu.

İkinci Dünya Savaşı’nın ardından konut seferberliği gündeme geldi. Burada önemli rolü devlet üstlenerek büyük şehirlerin çevresinde yeni kentler planladı ve bunlar endüstrileşmiş yapım yöntemleriyle gerçekleştirildi. Fransa’da devletin rolü yalnızca konut alanında kalmayıp önemli kamu yapılarının oluşması gündeme geldiğinde, mimarlık düzeyinin en üstlerde tutulması, özellikle cumhurbaşkanlarının önemli hedeflerinden biri oldu. Başkent Paris bu uygulamaların odak noktasıdır. Başkan Georges Pompidou ile bu yolda başlayan adımları sonraki başkanları uygulamaları izledi. Paris’teki bir sanat ve kültür merkezi için açılan proje yarışmasını İtalyan mimar Renzo Piano ile İngiliz Richard Rogers’in ortak projeleri kazandı.