Son zamanlarda aksilikler Türkiye’nin yakasını bırakmıyor. Birbirini izleyen demiryolu kazaları, mahalleleri basan seller, maden ocağı kazası; batan, zehirli atık yüklü gemi… Bunlara bir de Avrupa Birliği’nden tarih almaya çok yaklaşmışken geçirdiğimiz “şaka gibi” siyasal kaza ekleniverdi.

“Şaka gibi” tanımlaması benim değil, Avrupa Komisyonu’nun genişlemeden sorumlu üyesi Günter Verheugen’in… Kırk yıldan beri üyesi olmak için beklediğimiz AB kapısından bu kez de Başbakan’ın “zinaya hapis cezası” getirme inadı yüzünden uzaklaşma noktasına geldik. Bütün uyum yasalarını “Avrupa öyle istiyor” diye büyük bir uysallık ve bağlılıkla çıkaran iktidar, Türk Ceza Yasası (TCY) çıkarılırken, zinaya ceza getirmek uğruna, “biz Türküz, böyle istiyoruz; AB bize karışamaz” diyerek efelenmeye kalktı.

Yine uyum yasaları kapsamında olan ve gerçekten de reformcu hükümler içeren (1) yeni ceza yasası için TBMM, tatilini yarıda keserek olağanüstü toplanmıştı. Muhalefetle de sağlanan uzlaşma sonucunda tasarı belli bir olgunluğa getirilmiş ve son iki yürürlük maddesi dışında onaylanmışken iktidar partisince Meclis’ten geri çekiliverdi. TBMM beklenmedik bir oldubittiyle tatil edildi. İktidar Meclis’i niçin toplamıştı, niçin tatil etti? Kimse bilmiyordu. İktidar ciddiyetinin gerektirdiği doğru dürüst bir açıklama yapma gereği bile duyulmadı. Toplumu geren akıldışı bir inat… Hem de tam, 6 Ekim’de AB’ye verilecek olan Komisyon raporu öncesinde.

Hükümet’in yarattığı anlamsız kriz Batı’da Türkiye karşıtı yoğun tepkilere yol açtı. Son zamanlarda Türkiye’nin üyeliğine olumlu bakan Verheugen’in bile tepkisi şöyle oldu: “TCY reformu üyelik müzakerelerine başlamak için vazgeçilmez koşuldur. Türkiye, geleneksel değerleriyle Avrupa değerlerini bir araya getirme gücünü ortaya koyabilmeli. Avrupa’nın değerleri tartışılamaz. Üyelik müzakereleri, zinanın suç kapsamına alınması durumunda da sürdürülemez.”

AKP iktidarı, tabanıyla AB arasında sıkışmıştı. Bunalım, Başbakan’ın 23 Eylül günü gittiği Brüksel’de boyun eğerek yaptığı bir U dönüşüyle aşılmış görünüyor. Ancak Türkiye, dış dünyada yıpranan itibarını kolay kolay onaramayacak.

İktidarın kazaları giderek sıklaşıyor… Attan düşmelerden (2) sonra, demiryolu kazaları gündeme oturdu. İstanbul-Ankara arasında işletilmesine başlanan hızlandırılmış tren 22 Temmuz günü Pamukova’da devriliverdi. 39 ölü, yüzlerce yaralı… Büyük bir facia… Daha bu kazanın izleri silinmeden 11 Ağustos’ta Adapazarı ve Başkent ekspresleri sinyalizasyona bağlı frenleme sistemi eksikliği nedeniyle Tavşancıl’da çarpıştı. Bu kazaları irili ufaklı başkaları izledi.

Atatürk’ün başlattığı demiryolları atılımı sonradan gelen iktidarlarca sürdürülmemiş, ülke kaynakları yıllarca karayollarına ve karayolu taşımacılığına aktarılmıştı. Kimi yöneticiler demiryollarını iyice gözden düşürme peşindeydiler. Örneğin, Turgut Özal, demiryolu düşmanlığını, “demiryolu komünist işidir” diyecek kadar ileri götürecekti.