Geçen hafta sonu oynanan maçlarda, özellikle de büyüklerin maçlarında dikkate değer olaylar vardı. İlk saptama : Hakemler, büyük takımları kendi sahalarında, istemeseler de kayırıyorlar. İkincisi, Anadolu takımları büyük takımlar karşısında özgüvenden yoksun olarak savunma ağırlıklı oynuyorlar, hücumda çoğalamıyorlar. Çoğalsalar da oyuncular arkadaşlarına güvenmiyorlar, paslaşmıyorlar, bireysel çabalarıyla sonuç almaya çalışıyorlar. Bu yöntem, boş bir çabalamanın ötesine geçmiyor. Ayrıca, yedikleri ilk golden sonra dağılıyorlar. İzleyebildiğim takımların temel eksiği, hâlâ takım oyununa ve takım dayanışmasına olan inançsızlık. Bu söylediklerimin yeni olmadığını biliyorum. Ama futboldaki gelişmelere karşın, durumun hâlâ neden değişmediğine şaşıyorum.

Hakemlik kurumumuzda bir sıkıntı var. Dünya Kupasında, futbolda adı sanı olmayan ülkelerin hakemleri yer alırken bizimkilere görev verilmemesi bunun açık göstergesi. Hakemlerin hatasız olması beklenemez, ama sonucu etkileyen hatalar kolay bağışlanacak türden olmuyor. Son Beşiktaş – Kocaelispor maçı da öyle oldu. Maç sonrasındaki yönetici tepkileri de ilginçti. Kocaelispor antrenörü Hikmet Karaman maçın ardından kendisine yöneltilen kamera ve mikrofon karşısında çok öfkeliydi. Özde, tepkisinde haklıydı, ama bunu ortaya koyuş biçimi hoş değildi. Bir antrenör her şeyden önce serinkanlılığıyla örnek olmalı, sağduyuyu yitirmemeli. İşin Beşiktaş cephesine gelince, yönetici Dr. Mete Düren’in, o akşam Dolmabahçe’de kazanılanı, bir hafta önce Bursa’da hakem hatasıyla yitirilenle ilişkilendirmesindeki mantığı anlayamadım.

Bir başka saptama da… Beşiktaş ve Fenerbahçe’nin gol yolundaki sıkıntıları. Pozisyon var, gol yok. 100. yıla şampiyonluk savıyla giren BJK, İlhan Mansız ve Pascal Nouma’nın oynamaları için gün sayıyor, Fenerbahçe ise takımın takım olmasını bekliyor.

Öte yandan, taraftar sabırsız. Eski başkan bile olsa öyle. Ali Şen, bir yakınının sünnet düğününde kendisine yöneltilen kamera önünde Fenerbahçe’yi tartışıyor ve bugünkü yönetimi başarısız bulduğunu söylüyordu. Gerekçe, son dört yılda şampiyonluğu Galatasaray’a kaptırmış olmalarıymış. Ali Şen, yönetimlerin başarısını, yalnızca futbolda alınan lig şampiyonluğuna bağlamak eğiliminde, anlaşılan. Aslında, son 10 yıl içinde Galatasaray’ın 7 kez şampiyon olduğunu da gözardı etmemesi gerekir. Ne var ki, yönetimlerin başarı ölçütünün yalnızca futbol ligi şampiyonluğuna endekslenmesi, tribünlere, taraftarı okşamaya yönelik popülist bir davranış olarak algılanmalı. Başarı böylesine dar bir çerçeveye hapsedilmemeli. Başkan Aziz Yıldırım’ın Fenerbahçe’de estirdiği tesisleşme rüzgârı sonucu kazanılan olanaklar Kulübün geleceğinin garantisi niteliğinde. Bu yönetimi başarısız olarak tanımlamak en azından, haksızlıktır. Eski yöneticiler de uzatılan her mikrofona birşeyler söylemek zorunda olmadıklarını bilmeliler.