AKM, yokluklar içinde yıllar süren bir çabanın ürünü olarak yükselebilmişti. Bence, Modern Mimarlık tarihimizin önemli yapıtlarından biridir ve korunması gerekir. Zaten 1999’da ilgili Koruma Kurulu da yapıyı “kültür varlığı” olarak tescil etmiş bulunuyor. Şimdi Kültür Bakanlığı binayı yıkmak istiyor. Gerekçesi, binanın yetersizliği imiş. Düzeltilmesi ve bakım-onarım için gereken para, yeniden yapımı için gerekenden daha büyükmüş. Bu nedenle, bina yıkılacak, kazanılan (!) arsa üzerine yeni bir kültür merkezi yapılırken, yanı başına da bir otel ve kimi rant tesisleri kondurulacak.

Yıllar boyu arsa yağması ve arsa rantıyla beslenen kente göçmüş taşralıların yönetime gelince yapacakları da, yine kent toprağını bu kez daha büyük ölçekte yağmalamak ve artan değerden yararlanmak oluyor. Mevcut yapıların kent açısından değeri gözardı edilip, bunların yerine daha büyük yoğunlukla, daha karlı yatırım projelerine yöneliniyor.

Kimi yapıların değişen zaman koşulları altında işlevini tam göremez hale gelmesi doğaldır. Ancak, kentin kimliğini belirleyen, kent yaşamında ve tarihinde yeri olan, mimari değer taşıyan yapılar için çözüm, onların yıkılması değil, yeni koşullara göre yeniden düzenlenmesidir. Paris’in merkezinde kalan tarihi Hallerin yıkılması ve yerine başka bir işlevle yeni yapılar yapılması Paris’lilerin yüreğinde hala bir sızıdır. Buna karşılık, örneğin yine Paris’teki ünlü Garnier Operası (yapımı 1862-75), işlevsel ve teknik bütün yetersizliklerine karşın özenle korunmaktadır. O kadar ki, parterde koltuklar arasına seyirciler için ek strapontenler (katlanır koltuklar) konarak… Böylece oyun sırasında geçitlerin kapatılmasının yarattığı risk göze alınarak…