« »
İstemi Ünsal’ın Ardından Kaynak : 10.01.2008 - Cumhuriyet Gazetesi | Yazdır

Galatasaray topluluğu önemli bir üyesini Prof.Dr. İstemi Ünsal’ı yitirdi. Ünsal, yıllar önce Galatasaraylılar Derneği’nin başkanlığını yapmıştı. Dernek o zamanlar Beyoğlu’ndaki bir apartman katındaydı. Ardından, bir dönem, spor kulübünün yönetim kurulu üyesi oldu. Şimdi de Disiplin Kurulu üyesiydi. Başta kulüp olmak üzere Galatasaray topluluğuyla ilişkisi yaşam boyu sürdü. Kulübün Kalamış tesislerinin vazgeçilmeziydi. 1990’larda yapılan Kalamış tesisleri rıhtımının gizli kahramanıydı. Zaman gelir, rıhtım inşaatının başında bir kontrol mühendisi gibi nöbet tutar, gerektiğinde suya dalar, yapılan işin doğruluğunu gözden geçirirdi. Aslında bu iş için çok fazlaydı; ancak “o bir gönüllüydü”. Evet, rıhtım inşaatının başında bir hidrolik (su yapıları) profesörü… Üniversitenin yaz tatilinde bütün gün ve gerektiğinde bütün gece süren bir nöbet…

Galatasaray’a İstemi’yle birlikte başlamıştık. O zamanlar giriş sınavı diye bir şey yoktu. Babalarımız, bir akşam lisenin dış kapısında sıraya girip bütün geceyi orada geçirdikten sonra, sabah kapı açılır açılmaz okul binasına koşarak kaydettirmişlerdi bizi. Yani okula girişte bizim yerimize babalarımız yarışmıştı. Böylece, 1948 güzünde Ortaköy’de, yetiştiricide (hazırlık sınıfında) birlikte olduk. Sınıflarımız ayrıydı ama nasılsa, hiç bitmeyecek iyi bir arkadaşlık kurmuştuk. 12 Fen’i birlikte okuduk. Liseden sonra da İstanbul Teknik Üniversitesi’ne

birlikte girdik; bu kez sınavla… O, İnşaat Fakültesi’ni seçti; ben Mimarlık’ı. Her iki fakülte de o zamanlar Taşkışla’daydı. Öğrenci olarak yine bir aradaydık; kimi zaman aynı dersleri birlikte izledik, neredeyse ortaokul ve lise günlerimize geri dönerek… Daha sonra asistanlık yıllarımızda da yine Taşkışla’da birlikte olacaktık. .

“2006”, Galatasaray’dan mezuniyetimizin 50. yılıydı. O yıl Haziran ve Aralık’ta birkaç kez toplandık, geçmişi andık. 1956’nın 89 son sınıf öğrencisinden 20’si bu dünyada değildi artık. Kalanların birlikteliği aslında 50 değil, öğrencilik yıllarını da sayarsak 58 yıl öncesine dayanıyordu. Birkaç gün, dünya umurumuzda olmadan, çocukluk günlerimize geri döndük; aramızdan ayrılanları hüzün ve özlemle andık.

İşte 50. yıl anıları daha tazeliğini korurken dünyanın gerçeği, bir telefon haberiyle bizi bir kez daha silkeledi: Sevgili İstemi de sonsuzluğa gidenlerin arasına katılmıştı. Sınıf mevcudu yine azalmıştı.

Cumartesi günü bir kez daha Taşkışla’daydık. İTÜ Rektörlüğü’nün düzenlediği, Galatasaraylılar Derneği’nin de katıldığı duygulu bir törenden sonra İstemi’yi sonsuzluğa yolcu ettik… Arkadaş canlısı, insanları seven, sevecen, sevimli, iyi hoca, iyi aile babası, Galatasaray Kalamış tesisindeki çocukların arkadaşı, iyi insan İstemi’yi… Işıklar içinde yatsın.