2004 Atina Olimpiyatları doludizgin… Orada 202 ülkeden, 4505’i bayan, 6534’ü erkek olmak üzere 11.039 sporcu yarışıyor. TV’ler sayesinde, yarışları bütün dünya anında izleyebiliyor.

İlk modern olimpiyat oyunları yine Atina’da düzenlenmişti. Tarih : 6-15 Nisan 1896. O oyunlara 14 ülkeden 245 sporcu katılmış… Tümü erkek. Madalyaları Almanya, ABD, Fransa paylaşmışlar.

1896 oyunlarında sporcuların tümünün erkek oluşu, o tarihlerde Batı dünyasında da erkek egemen bir topluma işaret ediyor. Zaten bilindiği gibi, Olimpiyatların kurucusu Baron de Coubertin, 19. yüzyılın “Erkek Üstünlüğü” ilkesini açıkça ortaya koymasa da karar ve tutumuyla bayanların olimpiyatlarda yarışmalarına karşı çıkıyordu. Bunun yanı sıra Coubertin’in ırkçı yaklaşımıyla dünya, yalnızca Avrupa ülkeleri, ABD ve İngiliz İmparatorluğundaki beyaz ırkın egemen olduğu bölgelerden ibaretti.

Aradan geçen 108 yıl bayanların yaşama katılım oranını çok artırdı. Bizim genç kızlarımız da erkek egemen toplumun çağ gerisi baskılarına karşın sporda başarılarını kanıtlama yolunda… İşte Nurcan Taylan, işte Aylin Daşdelen… Nurcan Taylan halterde Olimpiyat şampiyonluğunu kazanırken 5 olimpiyat, 3 dünya rekoru kırdı ve olimpiyatlarda altın madalyalı ile Türk kızı oldu. Biz gazetemiz haberi, “Atatürk’ün Kızı” sözleriyle birinci sayfada manşete taşıdı. Basınımız, “Atatürk’ün Kızı” olmanın yalnızca madalya ile sınırlı olmadığını bir algılayabilse…

Görülüyor ki, genç kızlarımızın erkeklerle eşit insanlar olduğu kabul edilse, kendilerine gerekli olanaklar verilse başarılar kazanacakları açık. Süreyya Ayhan, Nurcan Taylan, çocuk yaşta gelerek bu ülkenin insanlarından

Kızlarımızı, kadınlarımızı ikinci sınıf insanlar olarak görmekten bir kurtulabilsek… Erkek egemen toplum, dini dilediğince bir baskı ve sömürü aracı şeklinde kullanarak kadınların yükselmesini engelliyor. Sonuçta, toplum “yarım” kalıyor. 70 milyon nüfuslu bir Türkiye, kadınlarını dışlamamış olsaydı bugün hiç kuşkusuz her alanda çok daha başka bir düzeyde olurdu. Çok yazık…

Kadınların seçme ve seçilme hakkını 1934 yılında tanıyan Atatürk Türkiyesi o dönemde kadın hakları bakımından kimi Avrupa ülkelerinin önüne geçmişti. Örneğin, medeni yasasını benimseyip aldığımız İsviçre bile kadınlara seçme ve seçilme hakkını yıllarca sonra tanıyacaktı.

Demek ki yasalar yetmiyor; kafalar önemli. Özellikle Anadolu’da kız çocukların eğitim hakları hep geri plana itildi. Askerliğimi yaptığım sırada Güneydoğu’da tanımak olanağını bulduğum ailelerin birçoğunda bunu gördüm. Kızlar okula gönderilmedikleri için Türkçeyi bile doğru dürüst konuşamıyorlardı. Bugün de durumun çok farklı olduğunu sanmıyorum.

Çocukları, ülkenin geleceği olan kuşakları anaların, yani kadınların yetiştirdiğini erkek egemen toplumumuz hep gözardı etti. Bu nedenle de genelde, ulaştığımız sonuç pek iç açıcı olmadı, gelişmiş uygarlık düzeyinin altında kaldı.

Şimdi genç kızlarımız sağladıkları bireysel başarılarla bize, yapılanların hesabını sorar gibiler. Acaba, kadınlarımızı hâlâ örtünmeye zorlayarak, en azından, özendirerek geri bırakmak eğilimindeki ilgililer-yetkililer bu gerçeği algılayabiliyorlar mı ?