Türkiye’de şehir nüfusu artışı yüzde 5 ile 6 arasında değişmektedir. 1940 – 1960 yılları arasında köy nüfusu yüzde 17,6 artarken şehir nüfusu artışı yüzde 82,4’ü bulmuştur. 1968 – 1972 döneminde şehir nüfusu artışının yılda ortalama yüzde 6,6’ya varacağı tahmin edilmektedir. 1966 yılında şehir nüfusunun yarısı, nüfusu 100.000’in üzerindeki 9 şehirde, 1/3’ü ise nüfusu 50.000′ in üzerindeki 27 şehirde yaşamakta idi. Bu eğilim özellikle büyük merkezlerde hızla artan bir konut talebi yaratmakta ve sorunun çözülmesini güçleştirmektedir. Köyden şehre göç edenlerin barınma şartları bu konuda özel bir ağırlık taşımaktadır. Bunların ve şehirlerdeki dar gelirli ailelerin ihtiyaçlarının belirli standarttaki arz – talep dengesine göre piyasa mekanizması içinde karşılanamayışı sıkışıklığa ve gecekondu yapımına yol açmaktadır. Konut arzı belirli bir ödeme gücüne sahip gruplara hitap etmektedir.

Finansman kaynaklarının ekonomik standarttaki konutlara yöneltilmemiş, gecekondu yapımına giden yatırımların olumlu yönde kullanılmasını sağlayacak teşkilatların kurulamamış ve piyasaya ucuz konut arz edecek toplu konut kuruluşlarınn gerçekleştirilememiş olması durumun ağırlığını devam ettirmekdedir. Bu konuda sorumluluk alabilecek çeşitli kuruluşlar bir girişkenlik gösterememişlerdir. Bu arada konut yapımının şekillenmesinde büyük rolü olan imar yönetmelikleri ve denetimi konut politikasını” uygulanması bakımından yetersizdir. Proje işleri genellikle ehliyetli ellerde değildir. Ekonomik standartlara inmekte ve maliyeti düşürücü teknolojik çalışmalar  yapmakta bir gelişme olmamıştır …”

” … Altyapı tesisleri konut alanlarının gelecekteki gelişmesinin gerçekçi yoğunluk hesaplarına göre uzun süre için plânlanmadığınından altyapının şehirleşme maliyetine etkisi yükselmektedir. Toplu konut birimlerine gidiImemiş olması altyapıyı pahalılaştırmaktadır.